hinhauen
C1#15,278Hear it
verb
- to hit hard at a point
- to toss something at a point
- to hurry up
- to go well; to proceed fine
- to fall violently
Forms
Present
| I | haue hin |
|---|---|
| you | haust hin |
| he, she, it | haut hin |
| we | hauen hin |
| you (plural) | haut hin |
| they | hauen hin |
Preterite
| I | haute hin |
|---|---|
| you | hautest hin |
| he, she, it | haute hin |
| we | hauten hin |
| you (plural) | hautet hin |
| they | hauten hin |
Subjunctive I
| I | haue hin |
|---|---|
| you | hauest hin |
| he, she, it | haue hin |
| we | hauen hin |
| you (plural) | hauet hin |
| they | hauen hin |
Subjunctive II
| I | haute hin |
|---|---|
| you | hautest hin |
| he, she, it | haute hin |
| we | hauten hin |
| you (plural) | hautet hin |
| they | hauten hin |
Imperative
| you | hau hin / haue hin |
|---|---|
| you (plural) | haut hin |
Other forms
| infinitive | hinhauen |
|---|---|
| past participle | hingehauen |
| present participle | hinhauend |
More forms are in the app.